خدایا !

سوت پایان را بکش ...

ما قاعده این بازی را بلد نیستیم ...

ما اخلاق را کشتیم ،

دور نعشش کِل کشیدیم و در متروک ترین جای زمین دفنش کردیم ...

کوه را بلعیدیم ...

جنگل را دار زدیم و دریا را سر کشیدیم ...

و حالا لایعقل و حریص ،

چشم دوخته ایم به ماه ،

که چطور میشود از آن سینه ریزی ساخت ،

دوخته بر یقه ملکه سالمند ...

خدایا !

سوت پایان را بکش ...

ما قاعده این بازی را نمیدانیم ...

ما خوشه گندم را سوزاندیم ،

مبادا کودکی در آفریقا سیر شود ...

و بعد آن سر دنیا ،

در کنسرت عمو زاده اش ،

جیغ کشیدیم و گلو پاره کردیم ...

ما عشق را در سینه ترانه ای مسلول ،

حبس ،

انسانیت را لای چرخ دنده های ماشینی غول آسا خرد و خوشبختی را در حصار مرزهای خودساخته ممالک ،

مصادره کردیم ...

خدایا !

سوت پایان را بکش ،

که ما را به سخت جانی خود ،

این گمان نبود ...